معماي عشق

 طي ديداري كه با تام سونگا – مولف خوشنام و استاد برجسته زبان انگليسي مقيم تورنتو داشتم ، او من را به تماشاي فيلم دفترچه the note book تشويق كرد. تماشاي اين فيلم و همچنين فيلم در عشق و جنگ و فيلم ويراني ، در واقع من را به تامل هرچه بيشتر در رابطه با معماي عشق انداخت كه در تعيين سرنوشت انسانها چقدر تاثير گذار است. هر چند قبلا" توفيق خواندن منظومه ليلي و مجنون نظام گنجوي به عنوان نمونه برجسته ادبيات كهن خودمان داشتم اما واقعا" اعتراف مي كنم كه تماشاي فيلمهاي ياد شده داراي مضمون عالي به همراه زيرنويس، احساس غيرقابل وصف به من بخشيده كه توي ايران اصلا" نداشتم.

معرفي دو فيلم مورد علاقه ام را با آرزوي اينكه سرويس زيرنويس براي كمك به درك ناشنوايان بزودي در كانال هاي تلويزيون ايران مورد استفاده قرار گيرد، آغاز مي كنم و تماشاي آنها را كه  در بازار ويديو وجود دارد، به تمام عزيزان و علاقمندان توصيه مي كنم .

درد دل مادري كه فرزندان ناشنوا دارد.

امروز (مورخ ۲۰/۱/۸۵) در روزنامه ايران مطالبي را كه درباره كودك ناشنوا  (لالايى مادر براى فاطمه معنا ندارد) نوشته شده بود خواندم وقتي به مساله ريختن آب سماور بر روي دست كودك رسيدم كه چون بچه صداي مادر را نمي شنيد تا از رفتن به طرف سماور دوري كند به ياد گذشته هاي خودم و روزگاري كه بر من و مادراني امثال من گذشت افتادم زماني كه بچه هاي ما بزرگ شدند و همه مي گفتند بابا اينها كه با  ديگران فرقي ندارند من به آنها مي گفتم يك فرق بزرگ اينكه وقتي شما مي بينيد كه فرزندتان به خطر نزديك ميشود مي توانيد بگوييد امير جلو نرو مي افتي ولي مادراني امثال من بايد بدويم و خودمان را به بچه برسانيم. شما مي توانيد در حين انجام كارهاي روزانه با فرزندتان صبحت كنيد ولي ما مجبوريم كار را كنار بگذاريم و روبروي او بنشينيم تا او حركت لبهاي ما را ببيند. بياد روزهائي افتادم كه در مهمانيها در بازيهاي كودكانه فاميل بچه ها من تنها بودند كسي با آنها بازي نمي كرد چون ارتباط با آنها برايشان سخت بود با آنكه بچه هايم در اثر ممارست من و شوهرم و كوشش هاي خودشان صبحتهايشان تقريبا" قابل فهم هست بازهم به دختردايي هايم مي گفتم مينا جان چرا با دخترم صبحت نمي كني مي گفت خجالت مي كشم مي ترسم او نفهمد در صورتيكه آنها وديگران مي توانستند بخودشان زحمت بدهند و حداقل آرام و شمرده با اينها حرف بزنند اغلب ناشنوايان از حركت لبها مطالب را مي گيرند. يادم مي آيد قبل از انقلاب براي چند ماهي فرزندانم در آمريكا به مدرسه مي رفتند در آنجا شاگردان شنوا با آنها به راحتي صبحت مي كردند چون به خودشان زحمت داده بودند و زبان اشاره را ياد گرفته بودند ولي ما كه مسلمانيم چه مي كنيم از مسلماني چه مي دانيم آيا مسلماني فقط انجام نماز و دعا است آيا نبايد به شكرانه سلامتي كه خداوند به ما داده به خودمان زحمت بدهيم از چشمان براي كمك به يك نابينا از گوشمان براي كمك به يك ناشنوا از دستمانمان براي گرفتن دست يك معلولي و راه بردن او استفاده كنيم آيا فكر مي كنيد هميشه سالم خواهيد بود و فرزندان سالم خواهيد  داشت كه اميدوارم خداوند نعمت سلامتي را از شما نگيرد ولي بايد دانست كه شكرانه بازوي توانا بگرفتن دست ناتوان است. پس از امروز ياد بگيريم اقلا" زبان اشاره را ياد بگيريم به كمك آنها كه از نعمتي از نعمات سلامتي محرومند بشتابيم. 

امروز با پرداختن مبلغي كه در وسعمان است در اعاده شنوايي به اين دختر كوچولوسهمي داشته باشيم به اميد روزي كه واقعا" مسلمان باشيم به دردهاي  دردمندان برسيم رسيدگي به دردها فقط پول دادن نيست شما ميتوانيد با صبحت با يك ناشنوا هم دل او را شاد كنيد و هم باو بفهمانيد كه او هم انساني است مثل ديگران

با تشکر از اینکه به حرفهایم توجه کرده اید.

روزنامه ایران تاریخ ۲۰/۱/۸۵ لالایی مادر برای فاطمه معنا ندارد (  لطفا" کلیک کنید)